Waar we staan

Hi, daar ben ik weer.

Poeh, ik heb het druk hoor. Kom net uit een overleg over de organisatie van een heel nieuw festival, dat ik zelf heb bedacht. Een festival voor mensen die neurodivergent zijn. Moeilijk woord, daar bedoelen we alle mensen mee van wie de hersens anders werken dan het gemiddelde. Mensen met autisme, ADHD, hersenletsel, noem maar op. Echt super dat dat kan en dat mensen erin geloven. Maar daar horen jullie in de toekomst meer over.

Oeh, de toekomst, ik kan natuurlijk gaan tijdreizen naar het festival om te kijken hoe cool dat wordt. Neeeee, dan is de verassing eraf.

Sterker nog. We blijven in het heden. We gaan het hebben over hoe het tegenwoordig gaat met Philadelphia. Ik heb het steeds gehad over midden in de samenleving staan. En zoveel mogelijk zelf doen.

--- 

Maar niet iedereen kan dat. Er zijn ook mensen die veel zorg nodig hebben. Intensieve zorg heet dat. En die geeft Philadelphia ook, aan mensen die niet één maar meerdere, complexe beperkingen hebben.

Sommige cliënten kunnen weinig aan, maar wel zelf kiezen tussen appelstroop of hagelslag. Ook dat is belangrijk. Ook dat is een beetje een eigen leven.

Er zijn ook cliënten die moeilijk verstaanbaar gedrag hebben. Dat betekent dat ze niet altijd goed begrepen worden, bijvoorbeeld als ze heel boos zijn. Als je niet weet waar iets vandaan komt, kan dat best heftig zijn.

Ik bedoel… als mijn buurman boos is omdat ik de muziek te hard heb aanstaan, is er makkelijk wat aan te doen. Dan moet hij maar ergens anders gaan wonen! Haha, nee hoor. Dan zet ik het zachter. Alhoewel mijn buurman nooit klaagt, waarschijnlijk omdat mijn muzieksmaak zo goed is.

Maar als begeleider uitzoeken waarom iemand boos of verdrietig is, kan soms echt een speurtocht zijn. Je moet steeds goed letten op kleine signalen en die kunnen bij iedereen anders zijn. En tegelijk wil je structuur bieden zodat die cliënten niet te veel stress krijgen. En je wil er voor ze zijn, dicht bij mensen staan.

Ik heb respect voor die begeleiders. Echt waar. Toen ik veel last had van de stemmen in mijn hoofd was ik ook niet de makkelijkste om mee om te gaan hoor. Het is voor begeleiders soms zwaar, emotioneel en lichamelijk. En dan is het extra mooi als je er samen weer uitkomt.

---

Gelukkig worden mensen met ernstige beperkingen steeds ouder, ook door de goede zorg. Philadelphia wil er hun hele leven voor ze zijn. Het is iets waar ze druk mee bezig zijn, hoe je dat het beste kunt doen. Soms betekent dat dat iemand moet verhuizen. Dat is voor iedereen spannend, maar wel het beste.

Er zijn ook jonge mensen die veel zorg nodig hebben. Zoals bij De Klim-op in de gemeente Kampen. Dat is een orthopedagogisch dagbehandelingscentrum. Poeh, mooi woord voor Scrabble.

De Klim-op is echt een bijzondere plek, zo bijzonder dat televisie- en YouTube-programma Topdoks langskwam. Ik laat even een stukje horen.

Presentatrice: 'Hé, maar waarom moet ze eigenlijk staan in zo'n staplank?'

Begeleider: 'Ze ervaart haar wereld nu op een andere manier. En het is gewoon heel goed voor haar lijf. Voor haar benen, voor haar bovenlijf.'

Voice-over: 'De kinderen in deze groep hebben moeite om dingen te doen die voor de meeste kinderen heel normaal zijn. Maar net als iedereen kunnen ze wel blij zijn, of boos, of ergens van genieten. Bij het behandelcentrum is daar dus veel aandacht voor.'

Presentatrice: 'Kinderen zoals Phileine die hebben gewoon veel minder spieren en kunnen daardoor ook heel slecht slikken of zoals Phileine dus niet slikken. Maar ze kunnen wel proeven. Dus het is wel heel fijn dat ze alsnog kan proeven wat wij kunnen eten en doorslikken.'

Begeleider: 'En dat het gewoon een fijn moment is samen.'

Presentatrice: '"Wil je nog een beetje Phileine? Komt-ie!" Ze denkt: ga maar niet weg, ik vind het veel te lekker.'

Bij De Klim-op hebben ze een eigen zwembad en ze gebruiken technologie om voor de kinderen te zorgen. Zoals bijvoorbeeld een spraakcomputer. En het meisje Indy gebruikt die, want zij kan niet praten. Wij vinden het heel normaal om te praten, moet je je voorstellen als je dat niet kunt. In plaats daarvan gebruikt Indy een spraakcomputer die ze met haar ogen kan besturen.

Voice-over: Indy heeft sinds kort een spraakcomputer. Ze oefent regelmatig om deze computer met haar ogen aan te sturen. 

Begeleider: 'Wij hadden wat geoefend he, Indy. Wij wilden even iedereen welkom heten.'

Computer: 'Niet, niet, niet.' 

Begeleider: 'Wil je dat niet gaan doen? Nee? Nou, dat is heel duidelijk. Ik denk dat ik het wel snap, want iedereen kent jou al. Dus jij hoeft eigenlijk niet meer te vertellen: Ik ben Indy.'

Computer: 'Graag gedaan, graag gedaan.'

Begeleider: 'Graag gedaan. Maar gelukkig kan Indy dit. Want haar ogen, daar spreekt ze mee.'

Presentatrice: 'Ik vind het knap dat jij dit kan, ja echt waar.'

Dat is toch super. Indy kan zo eindelijk praten, en zelfs zeggen dat ze ergens geen zin in heeft.

--

Voor mensen die meer zelf kunnen, heeft Philadelphia ook van alles bedacht. Sterker nog, soms hoef je helemaal niets te bedenken, want dan is het er al. Zoals werken bij de Jumbo supermarkt, waar cliënten meedraaien op de werkvloer. Of de pakketdienst DPD. Die heeft op locaties van Philadelphia pakketpunten geopend. Zo komen mensen uit de buurt hun pakketje halen op de locatie. Maken dan soms een praatje, terwijl cliënten ook echt werk doen. Dat is toch mooi. Een gewoon, eigen leven.

--

En er gebeurt ook veel met technologie. Want ja: de hele wereld wordt digitaler, daar kun je maar beter aan mee doen.

Er is de site Mo-online.nl. Voor én door mensen met een beperking. Die doen veel joh. Spelshows, speciale uitzendingen, de verkiezingstelefoon, echt van alles. Je kunt mij daar ook zien trouwens, heb net opnames gehad voor het programma car karaoke. Dan weet je meteen wat mijn muzieksmaak is, lekker veel herrie, haha.

En dan is er ook nog Mijn Werk Online, voor als je vanuit je eigen huis met de computer wil werken. Zij hebben ook een filmpje trouwens… even laten horen.

Voice-over: 'Mijn Werk Online is een digitaal platform waarmee deelnemers hun talenten kunnen ontdekken en ontwikkelen. Op locatie of vanuit huis.'

Begeleider: 'Op de werkplaats was je vooral aan het werk en je zei: Ik wil eigenlijk wel iets meer met computers doen. Hoe gaat dat nu?'

Hans: 'Dit is inderdaad best wel leuk werk ja. Dan heb je toch meer je eigen ding.'

Voice-over: 'Op veel locaties van Philadelphia maken deelnemers mooie producten. Mehmet fotografeert deze voor Mijn Werk Online. Daarna bewerkt Ka Chun de foto's en uploadt ze naar de webshop.'

Ka Chun: 'Ik doe dit voor de webshop waar mensen producten kunnen kopen. Momenteel ben ik de helderheid en het contrast aan het bewerken.'

Begeleider: 'Dus je bent de foto's aan het bewerken en die komen dan later op de webshop?'

Ka Chun: 'Ja.'

--

Het komt zelfs voor dat iemand die bij Philadelphia woonde, nu op zichzelf kan wonen. Dat begeleiders af en toe langskomen, of dat er begeleiding is van DigiContact bijvoorbeeld. Ik zag daar laatst een filmpje over van Beppie. Ik laat je even wat stukjes daarvan horen.

'Hallo, ik ben Beppie. Ik ben ervaringsdeskundige en ik ben ook ambassadeur van DigiContact. DigiContact is begeleiding op afstand. Ik weet nog wel dat ik het heel spannend vond om te starten. Waarover kun je praten met DigiContact? Letterlijk van alles. Als je blij, boos of verdrietig bent. Nou, dit was mijn verhaal.'

Dat was Beppie. Echt super dat zij nu op zichzelf kan wonen met een beetje hulp.

--

Ja. Weet je. Ik kan uren doorgaan hoor met alles opnoemen wat er gebeurt.
UREN!
En dat ga ik ook doen! Nee, grapje. Haha.

Als je nog meer wilt weten… ga dan eens langs bij een locatie in de buurt. Er zijn bijna 700 locaties, dus er is er vast ook eentje bij jou om de hoek.

Zeg, tot de volgende aflevering. Dat is alweer de laatste. Ik ga dan praten met Saskia Baas. Zij is, heel toepasselijk, de baas van Philadelphia. Dan gaan we het hebben over de toekomst! Tot dan!